و هنوزم همون اوست که صبورانه کنار من تموم دلتنگی هامو التیام میبخشه و مرهمیه روی زخم های دلم . زخم هایی که از غریبه ها نیست از .... هنوزم اوست که شانه هایش تکیه گاه تموم خستگی ها و دلهره های منه . و آغوش گرمش مامن بغض های بی پایان من .... .

برای تمام مهربانی هایت صبوری هایت و همدردی هایت  بی نهایت سپاس  همسر عزیزم .

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

توی همین هفته بود که برای خواهرشوشو کیک پختم و بردیم خونشون البته با سالاد الویه و بقیه چیزا . گفتیم فقط میخواهیم یه سر بهتون بزنیم و بریم وقتی که مارو با دستای پر دیدن اونقدر خوشحال شدن که خوشحالیشون برام غیر قابل هضم بود ! با شوشو رفته بودیم . یه شب قبل از تولد خواهرشوشو که شب بعدش با همون کیکی که من پخته بودم یه تولد گرفتن . که فقط دخترای ساختمونشون بودن  واسه همین شوشو تنها موند خونه !

عکس کیک رو هم در اسرع وقت میزارم .

تولد خواهرشوشو اصلا بهم نچسبید چون شوشو جونم خونه تنها بود ساعت 11 بود که پدرشوشو منو برد خونمون و دیدم شوشو بی شام خوابیده تا صبح کابوس میدیدم . فعلا که هیچ خبری نیست . چرا اینجا اینقدر سوت و کور شده راستی ؟

پ.ن : از نوشته هام که خسته نمیشین ؟ نمیدونم میدونید یا نه دلتنگی درد عجیب بدیه . گاهی اونقدر  هوا هم برام کم میشه که قدرت نفس کشیدن رو هم ندارم !

پ.ن : یه وقتایی عجیب غریب یاد فداکاری های تو میافتم عزیزم . ببخش  که  برات من یه خورده کمم !

پ.ن برای خدا : خدایا بگم شکر کم نیست ؟ نمیدونم چی باید به زبون بیارم که از همه نعمت های تشکر کنم ! من بنده  تو ام . پس زبونم غاصره توی گفتن سپاست .

پ.ن : ......................